
Liefde in een gewoon moment
Deze foto is gemaakt in mei 2014, in Salou.
Eén van de laatste foto’s van onze vakantie samen.
Als je ernaar kijkt, zie je gewoon een vader en zijn zoon aan tafel. Bordjes leeg. Zon op de achtergrond. Een ontspannen moment.
Maar voor mij is dit zoveel meer.
Hier zie ik Quint.
Zijn zachtheid.
Zijn humor.
Zijn liefde voor ons als gezin.
Wat deden zij het samen goed.
Dat vanzelfsprekende contact. Die blik. Dat kleine grapje aan tafel.
Wat deze foto extra bijzonder maakt, is wat wij op dat moment al wisten. Tijd was niet meer onbeperkt. De toekomst voelde anders. Onzeker.
En toch koos hij voor het moment.
Voor lachen.
Voor samen zijn.
Voor vakantie vieren met zijn gezin.
Dat vind ik nog steeds zo knap.
Geen zwaarte op deze foto.
Geen verdriet.
Alleen liefde.
Deze herinnering laat mij zien dat zelfs in moeilijke tijden, er ruimte kan zijn voor licht. Voor verbinding. Voor echte aandacht.
Dat is wat blijft.
Niet alleen het gemis.
Maar ook de warmte. De lach. De manier waarop hij keek naar zijn zoon.
Liefde stopt niet waar het leven stopt.
Liefde leeft door. In herinneringen. In verhalen. In wie wij geworden zijn.
En deze foto…
is daar het bewijs van. 🤍